Κάθε χρόνο το άνοιγμα των σχολείων σηματοδοτεί το νέο ξεκίνημα ολόκληρης της κοινωνίας. «Καλή σχολική χρονιά», είναι η καλύτερη ευχή για κάθε παιδί, για κάθε γονέα παιδιού, για κάθε εκπαιδευτικό και δεν έχει τίποτα να ζηλέψει (το αντίθετο) από την ομόλογη ευχή της «Καλής χρονιάς» του Γενάρη, γιατί αυτή η ευχή είναι ευχή των παιδιών και των νέων, είναι ευχή μόνο για το μέλλον, γιατί ποτέ η συσσώρευση σχολικών χρόνων δεν παίρνει τη μορφή της συσσώρευσης των χρόνων της ζωής, που πάντα κρύβει και τη μελαγχολία της ηλικίας…

      Οι μαθητές και οι μαθήτριες είναι η ζωντανή ελπίδα μας, η μαγιά της μεγάλης προσδοκίας και η αταλάντευτη βεβαιότητά μας. Όλη η ζωή μας έχει αυτούς στον πυρήνα της. Όλη η ομορφιά της ζωής μας είναι εδώ! Ποιος δεν ανατρέχει άλλοτε συνειδητά και άλλοτε ασυνείδητα στα δικά του σχολικά θρανία, για να συναντήσει τα παιδικά του όνειρα και τους εφηβικούς σχεδιασμούς; Υπάρχει κάποιος που δεν νοσταλγεί έστω και μια σκηνή της σχολικής ζωής του; Αν μπορούσαμε να είμαστε «μαθητές» σ’ όλη τη ζωή μας, μήπως μόνο τότε θα ήταν πιο όμορφος ο κόσμος μας;

      Ας παρατηρήσουμε και ας στοχαστούμε βλέποντας το αβέβαιο περπάτημα ενός μικρού παιδιού προς το σχολείο της γειτονιάς του, τα πειράγματα και τα τιτιβίσματα της παιδικής παρέας που γεμίζουν χαρούμενα τους δρόμους της κρίσης και της απογοήτευσης των μεγάλων. Αυτές οι αμέτρητες καθημερινές πορείες προς το σχολείο σ’ όλη την Ελλάδα δεν είναι οι γέφυρες για την κατάκτηση του φωτεινού μέλλοντός μας, για την καλυτέρευση της κοινωνίας μας, για την ομορφιά της ζωής μας;

Με αυτές τις σκέψεις ευχόμαστε σε όλους/ες μας, παιδιά, γονείς, εκπαιδευτική κοινότητα, Καλή Σχολική Χρονιά!

Ο Διευθυντής και το εκπαιδευτικό προσωπικό του Δημοτικού Σχολείου Βαρυπέτρου

Ένας μικρός Σεπτέμβρης βάζει τα κλάματα

που στο σχολειό τον πάνε να μάθει γράμματα

θέλει να παίξει ακόμα με τ’ άστρα τ’ ουρανού

πριν έρθουν πρωτοβρόχια και συννεφιές στο νου

πρωτάκι, σχολιαρούδι, του κλέβουν το τραγούδι,

του κλέβουν το τραγούδι…

Ένας γλυκός Σεπτέμβρης στάζει το μέλι του

σωστό παλικαράκι τρυγάει τ’ αμπέλι του

στα Σπάτα λινοβάτης, στο Κορωπί γαμπρός

να τρέμουν τα κορίτσια στα βλέφαρά του μπρος

φυσάει ο απηλιώτης, ο ζέφυρος της νιότης

φυσάει ο απηλιώτης…

Ένας παλιός Σεπτέμβρης φίλος αχώριστος

καθώς περνούν τα χρόνια γίνεται αγνώριστος

το κόκκινο ραγίζει στα μήλα της Ροδιάς

κίτρινα πέφτουν φύλλα στον κήπο της καρδιάς

Η νύχτα μεγαλώνει, δίχτυα στο φως απλώνει,

η νύχτα μεγαλώνει…

Ηλίας Κατσούλης

Ο Παντελής Θαλασσινός έντυσε με μουσική τους υπέροχους στίχους και έφτιαξε ένα όμορφο και τρυφερό τραγούδι. Ας υποδεχτούμε με αυτό τον Σεπτέμβρη που πέρασε το κατώφλι μας…έτσι, μήπως και τον καλοπιάσουμε…